Het voelde vreemd dit jaar. Terwijl ik gewoon op mijn werk, zat zag ik op tv en hoorde ik op de radio alle verhalen van de wandelaars in Nijmegen. Het was voor het eerst in tien jaar dat ik er niet zelf bij was de hele week.

‘Normaal’ gesproken was ik mede verantwoordelijk voor die verhalen op radio en tv, maar dit jaar had ik geen tijd. Je begrijpt, een nieuw huis zorgt er voor dat je je vrije dagen tot die tijd moet reserveren. Helemaal als je besloten hebt om de badkamer in z’n geheel te gaan vernieuwen.

Toch kon ik het niet helemaal laten en zijn we vrijdag naar het Nimweegse getrokken om de finish mee te maken. Niet op de Via Gladiola, maar op de Via Wilhelmina. Da’s geen officiële naam, maar het klinkt wel leuk voor de Wilhelminasingel, op zo’n 200 meter voor de èchte finish op de Wedren.

Op die Via Wilhelmina wordt al een jaar of vijf een feestje gevierd. Bij kennissen in de voortuin (en da’s een flinke kan ik je melden) worden twee steigers gebouwd. Op de ene kunnen we staan om de lopers goed te bekijken. Op de andere wordt een dj booth gebouwd. Daar wordt de geluidsinstallatie aangestuurd die de complete Via Wilhelmina bestrijkt met muziek èn opzwepende taal.

Die laatste nobele taak heb ik onder andere op mij genomen. Het was weer leuk