Buiten is het weer guur. De regen klatert met nog meer genoegen uit de hemel dan ze in de zomer al deed, de wind krijgt haar eigen karakteristieke, kille, kippenvel veroorzakende temperatuur weer terug en verdrijft daarmee het laatste restje warmte uit het straatbeeld, alwaar de blote benen iets eerder al uit verdwenen waren en waar wij logischerwijs lange broeken voor hebben teruggekregen.

De terrasstoeltjes worden weer opgeruimd, de korte broeken en rokjes gaan weer de kast in waar ze naast de teenslippers weer acht á negen maanden kunnen blijven liggen totdat het mooie weer weer herintreedt, en dat is al moeilijk genoeg met deze stand van zaken, economisch en politiek bekeken dan natuurlijk. Of je moet desondanks in de gelukkige omstandigheid zijn dat je tussentijds van een mooie zonvakantie in één of ander mooi en hopelijk voor je dan ook een zonnig oord – anders heeft de term zonvakantie weinig zin om in dit verband te gebruiken – gaat genieten.

Het mag voor weinig mensen een verassing zijn dat dit voor mij niet in het verschiet ligt. Gelukkig kan ik mij laven aan de gedachte dat dit voor de meeste mensen het geval zal zijn. En deze zin is voor veel mensen inderdaad weer een bevestiging dat ik inderdaad leef van de misère van anderen. Daarom kijk ik ook zo graag naar SBS6. Vooral als Gerard Joling weer eens een poging doet om de autocue (dit is een apparaat waarop je de presentatieteksten kunt lezen) te lezen als hij een nog beschamendere poging doet om Shownieuws te presenteren. Ik heb inderdaad ook erg veel last van misplaatste arrogantie. Of eigenlijk: daar heb ìk geen last van, maar degene die mij er op aanspreken wel. Maar dat terzijde.

Ik was bezig om te vertellen dat het weer hefst is in Nederland, het weer als vanouds kutweer is en ik daar een hekel aan heb. Ik ben namelijk iemand die veel warmte nodig heeft. Niet in de zin van genegenheid van mensen om mij heen. Nee, daar kan ik erg goed buiten. Maar wel in de meest letterlijke zin van het woord. Ik krijg ook vaak het advies om eens een hoogtezonnetje te pakken. Maar aangezien ik er totaal geen behoefte aan heb om een kloon te worden van één van die twee Modern Talking gasten, je weet wel: die twee Duitsers die op één of andere onbegrijpelijke manier wereldhits scoorden zoals “You`re My Heart You`re My Soul”, “You Can Win If You Want” of het onvergetelijke “Brother Louie”, leg ik dat goed bedoelde advies maar gewoon naast mij neer. Ik voel mij ook vaak onbegrepen.

Anderen zouden daar misschien neertroostig onder worden. Ik niet. Ik trek mij lekker alleen terug in mijn kot, met niet meer of minder dan een grote voorraad alcohol, nog meer sigaretten èn deodorant, want ik hecht grote waarde aan mijn persoonlijke verzorging, zelfs als ik geen last heb van een herfstdepressie. Ik hou mijn luxaflexeluxaflex 24 uur per dag dicht zodat ik niet kan zien wat voor kutweer het buiten mijn 17m2 leefruimte is, en leef mijn leven waarbij ik het Internet gebruik als een tunnel om toch de mogelijkheid open te houden voor communicatie met iedereen die daar voor open staat. Ik bedoel, contactgestoord kun je mij toch niet noemen.

Helaas was het mij opgevallen dat mijn weblog, welke ik toch regelmatig gebruik om het bovenstaande in praktijk te brengen een ietwat kille uitstraling had gekregen. Vandaar daar ik zojuist een nieuwe vormgeving heb gelanceerd. En daarom ziet deze site er nu zo mooi uit met een warmte, qua uitstraling natuurlijk, die je tegemoet straalt. Tenminste, dat zou moeten.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.