Ik wist waar ik het over had in deze. Een oude buurman van mij was ook ooit terechtgekomen in een kop-staartbotsing. De benaming van dit type ongeval is mij nooit helemaal duidelijk geworden. Voor zover ik weet hebben mensen namelijk al miljoenen jaren geen staart meer. Een kop wel, dat moge duidelijk zijn. Ooit zag ik tijdens één van mijn lange insomniatische nachten op Discovery Channel dat ons stuitje het laatste bewijs is van het feit dat wij ooit een staart hebben gehad. Hoe het precies zit weet ik eerlijk gezegd niet, want ik viel op het eind van het programma in.

Daarna kwam die verschrikkelijke Australische visser met zijn kutshow, Rex Hunt. Die gast die elke vis die hij voor het oog van de camera vangt eerst kust en vervolgens teruggooit. Buiten het feit dat ik een hekel heb aan mannen met baarden, heb ik een buitengewoon grote hekel aan Australische vissers die net even iets te enthousiast doen voor de camera. Wat dat betreft haat ik eigenlijk elke Aussie die met zijn kutkop op tv komt. Ik denk in deze voor het gemak ook maar even aan die krokodillenneuker, eigenlijk de enige andere Australiër die ook regelmatig op televisie voorbij komt.

Maar een oude buurman van mij was dus ooit in een kop-staart botsing terechtgekomen. Dat wist ik niet, maar zag hem wel altijd met een nekband lopen. Op een goede dag kwam ik thuis na mijn programma en zag hem in zijn voortuin zitten, inclusief parasol en koelbox vol met Schuttersbier. Het was namelijk best lekker weer. ‘Hee buurman, hoe staat het leven als bekende Nederlander?’ riep hij toen ik naar hem toe liep.
’Ik mag niet klagen. Niet dat het mij ervan weerhoudt, maar laten we het daar nu niet over hebben’, antwoorde ik. ‘Nu ik je toch zie buurman, wat is dat toch voor band om je nek?
‘Zand in mijn bek?’ vroeg die dove idioot. ‘Gelukkig niet’ ging hij verder. ‘Ik haat zand in mijn bek. In mijn tijd bij de Mariniers heb ik genoeg zand in mijn bek gekregen. Ik ben namelijk warm getraind weet je. Jungletraining in Suriname. En als je nu denkt dat dit lekker was, dan kan ik je meteen uit de droom helpen. Uren door het oerwoud lopen, slangen en ratten eten terwijl je ondertussen zelf wordt opgevreten door die kutinsecten. Want ze hebben me daar een partij insecten weet je. Ik weet nog wel een keer dat ik samen met een maat in een schuttersputje zat en dat ik tegen Joop zei, dat was zijn naam namelijk, Ik zei, Joop er zitten hier wel veel van die kutinsecten. En Joop was het helemaal met mij eens. Maar dat kwam meer omdat Joop nogal bang van mij was. Eigenlijk was Joop bang voor alles en iedereen. Wat hij bij de Mariniers deed weet ik ook niet. Laat staan dat ik zou weten hoe het komt dat hij ooit is aangenomen.’

‘Aan de andere kant, we hebben het hier natuurlijk wel over het Nederlandse leger. Daar zouden ze zelfs Kim Holland nog aannemen. Als animeermeisje zou ze er hoogst persoonlijk voor zorg moeten dragen dat de manschappen haar op zijn tijd eens lekker groepsgewijs zouden verkrachten. Ik bedoel, als je weken in de jungle zit wil je natuurlijk wel eens lekker stoom afblazen. Dat dit dan moet gebeuren door je steigerende snikkel in ’s lands meest uitgewoonde, kwijlende en bejaarde kuthoer te stoppen, dan so be it. Het groepsgebeuren zorgt natuurlijk voor binding binnen de groep.’

‘Jaja, het Nederlandse leger heeft de samenwerking en groepsmoraal hoog in het vaandel staan. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Fransozen. Ik kan je verhalen vertellen jongen, over dat we net lekker bezig waren met Kim en er een Fransoos aan kwam lopen. Sociaal als wij zijn nodigden we hem uit om gezellig mee te doen. Maar nadat hij zijn ogen in zijn kassen had teruggestopt en er van overtuigd was dat deze gezellige groepsverkrachting met de volledige instemming van onze nationale stoephoer gebeurde, die ondertussen vrolijk aan een paar straalpalen lag te zuigen, werd hij nogal boos.’

‘Hij begon te roepen dat wij niet op deze manier met vrouwen om konden gaan en dat soort moralistisch gezeik. Nu moet je weten dat wij sinds Screbernica eigenlijk geen zak meer geven om die kutfransen en op deze zeikerd zaten we op dat moment helemaal niet te wachten natuurlijk. Dus ik trek mijn soldatenbox weer omhoog en terwijl hij daar druk gebarend staat te schreeuwen hoek ik hem ongenadig neer zodat wij rustig onze gang konden gaan met Kim.’

‘Later kwam ik hem nog eens tegen toen ik tijdens een patrouille achter het stuur van mijn Range Rover zat. Hij reed helaas in een Leopard tank en drukte mij zo tegen mijn voorganger aan. Dat was helaas ook een Leopard tank. Sindsdien zit ik full-time in de WAO – of hoe heet dat tegenwoordig, de WIA – en draag ik een nekband tegen de pijn, want ik heb daar een gigantische whiplash opgelopen. Ja, die kop-staart botsingen kunnen vrij vervelend uitpakken, neem dat van mij aan, buurman. En dan maakt het niets uit dat je in een verdomde Range Rover zit hoor’.
‘Nee, dat zal inderdaad wel niet. En nu heb je nog steeds dagelijks last van je nek?’, riep ik belangstellend.
‘Och, het went. En bovendien heb ik daar wat op gevonden.’ Mijn dove en vrij debiele buurman begon te lachen en pakte zijn pakje shag erbij.

Wordt vervolgd…

Ondertussen zat ik een sigaretje te roken in het rookhok. Dat doe ik na elke uitzending, aangezien we niet meer mogen roken in de studio. ‘Zou je nou niet eens stoppen?’ Het was Kim die binnenkwam en mij verongelijkt aankeek. ‘Nee, waarom?’, vroeg ik haar. ‘Het is lekker, het ontspant mij na dat gezeik in de studio elke morgen en ik kan het betalen. Daar komt nog eens bij dat je er een verschrikkelijk geile radiostem van krijgt. Eigenlijk zouden we hier ook een whiskybar moeten hebben, want ook daar krijg je een hele toffe rauwe stem van. En als we het toch over eigenlijk hebben; eigenlijk zou jij ook eens moeten beginnen met roken, dan zou ik hier niet elke morgen alleen zitten en zou jij niet elke morgen aan mijn kop komen zeuren dat ik moet stoppen.

‘Dat doe ik niet elke morgen.’
‘Wel.’
‘Niet.’
‘Dat doe je wel en ga nu weg want dat doe ik ook’. Ik stond op en liep de deur uit.

Dat gezeik iedere keer. Laat mij lekker roken als ik dat wil. Je mag dan nog zo lekker zijn, begin niet tegen mij te zeuren, want dat trek ik erg slecht. Het is dan ook verbazingwekkend hoe goed ik nog kan omgaan met de luisteraars die opbellen naar mijn radioshow. Vanmorgen had ik er ook weer zo’n loser in de uitzending.
‘Hallo, met wie?’
‘Uh, ben ik in de uitzending?’
‘Ja, dat ben je. Zeg maar eens wie je bent en wat ik voor je kan doen.’
’Hoi met Paul uit Schiedam. Uh.. ik ben het helemaal met je eens ben wat betreft de WAO. Ik zeg ook afschaffen die handel. Kost alleen maar geld dat de werkenden in de maatschappij moeten betalen. En ondertussen kunnen die neparbeidsongeschikten lekker thuis blijven en hun wijf aan hun piel laten zuigen. Nou, dat kan natuurlijk niet in mijn ogen, dus ik ben het helemaal met je eens!’

Wat een verschrikkelijke debiel eerste klas zeg. Ik zou wel een sigaretje lusten als ik dit soort eikels aan de telefoon krijg, maar ik mag niet meer roken in de studio. Onze zaligmakende regering met op dit moment onze eeuwig trouwe JP aan het hoofd heeft namelijk het principe ingevoerd dat iedereen recht heeft op een rookvrije werkplek. Daar ben ik het in principe wel mee eens, maar hoe zit dat dan met mijn recht om ongestoord een lekker peukje te roken? Juist, dat wordt weer vergeten en daar ben ik het dan eigenlijk weer principieel mee oneens. Misschien dat ik JP eens zou moeten uitnodigen om in mijn programma te komen om daar over te praten. Het lijkt mij alleszins een interessant gespreksonderwerp. Al denk ik niet dat JP het regeringsbeleid voor mij zou willen aanpassen. Dat mag hij ook vast niet van zijn moeder. Hij lijkt mij wel iemand die nog goed naar zijn moeder luistert. Zou zijn oma nog leven?

‘Nou Paul, het is heel mooi dat je de moeite hebt genomen om ons dat duidelijk te maken, alleen jammer dat je niet helemaal goed hebt opgelet. Ik ben namelijk voor de WAO en vind juist dat deze in stand zou moeten worden gehouden. Sterker nog, ik vind dat er niet genoeg wordt gedaan om deze bevolkingsgroep een menswaardig bestaan te laten leiden. Hoezeer zijn deze mensen al niet gekwetst omdat ze uitgekakt zijn door hun voormalige werkgevers en hun voormalige collega’s. Ik ken geen enkele arbeidsongeschikte die nog goed contact heeft met zijn vroegere collega’s, laat staan met zijn ex-werkgever. Wat moeten deze mensen nu de hele dag doen? Vrijwilligerswerk? Laat me niet lachen Paul. Zou jij de hele dag kwijlende bejaarden die je naam niet eens kunnen onthouden, laat staan normaal kunnen uitspreken zonder dat er weer een kunstgebit over de vloer rolt, willen voeren, wassen of wandelingen met deze mensen willen maken? Zou je dat willen Paul, want dan weet ik nog wel een zielige oude opa voor je. En aangezien ik je voor geen meter vertrouw laat ik je niet in de buurt van mijn oma komen, want je zou eens gekke ideeën krijgen. Dan zou ik je persoonlijk moeten komen vermoorden, aangezien ik van mijn salaris hier geen Joegoslavische huurmoordenaar kan betalen!’ En dat zouden we niet willen he Paul? Toch Paul?!’

Een klein moment bleef het stil in de ether. ‘Die hufter heeft gewoon opgehangen! Nou ja, dan ga ik gewoon verder met het afwerken van die stapel hete hits die ik hier voor je klaar heb liggen en straks heb ik ook nog de file updates voor je met Kim. Goedemorgen Nederland, zet je radio maar wat harder want ik heb hier het mooiste meisje uit Engeland voor je klaarliggen. Josh Stone met Superduper Love. Maar pas ondertussen wel een beetje op en rij jezelf niet te pletter op je voorganger. Je zou zo maar eens in de WAO terecht kunnen komen, even aangenomen dat je het al overleefd en dat zou toch jammer zijn, niet waar?’

Wordt vervolgd…